De eerste trainingsochtend van Vrijwillige coaches 2018

Ik heb zin in vandaag! We starten weer met een nieuwe training voor Vrijwillige coaches in Deventer. In de kou fiets ik naar onze trainingslocatie en tref daar een volle groep met enthousiaste coaches aan. Allemaal Deventenaren die graag iets voor hun buur willen betekenen. Ze hebben zichzelf aangemeld, zijn via werkers uit de wijk getipt of zijn via medewerkers van het Sociaal Team aangemeld.

Tijdens de eerste trainingsdag besteden we veel aandacht aan het kennismaken en de uitgangspunten van coachen en coachtraject. Wij gaan ervan uit dat iedereen iets voor een ander kan betekenen, puur vanuit het mens  zijn en het inzetten van je kwaliteiten voor de ander. De vraag is dan met name: wie ben je? Wat zijn je kwaliteiten? En hoe kun je deze inzetten om de ander een stukje verder te helpen? Kennismaken doen we door een bolwol in de kring rond te gooien. Ha, gelukkig! Zegt een coach, ik was al bang dat we zo'n standaard kennismakingsrondje zouden doen en daar word ik altijd wat nerveus van. De bolwol gaat rond op basis van interesses en ervaringen. Vertel maar iets over jezelf en als de ander zich daarin herkent gooi je de bol wol. Zo onstaat een heel netwerk van draadjes wol tussen de deelnemers onderling wat laat zien op welke manieren we allemaal met elkaar verbonden zijn. Bijzonder hoeveel je van jezelf laat zien in zo'n rondje en bijzonder hoeveel raakvlakken er elke keer weer zijn.

Na een korte uitleg over de uitgangspunten van Vrijwillige coach en het coachtraject gaan we samen een potje coachkaarten. Een spelletje waarbij je gezellig met elkaar om de tafel zit en allerlei soorten positieve vragenkaarten beantwoord. Vragen die je tijdens het coachen ook kunt gebruiken en vragen die jezelf ook uitdagen om over jezelf na te denken. Waar geniet je van? Wie zou je willen zijn als je onzichtbaar was?

Vervolgens gaan we verder in op de competenties die je inzet tijdens het coachen. Dit doen we door middel van associatiekaarten, want door het gebruik van beelden kunnen we vaak samen goed invulling geven aan de competenties. Iedereen mag kaarten neerleggen bij de verschillende competenties, vervolgens lopen we met elkaar de competenties langs. He? Jij vertelt nu hoe je 'zelfsturing' mee geeft aan het coachvrager, maar ik zag het als 'zelfsturing' in mijn eigen ontwikkeling als coach. Wat leuk! Het heeft dus 2 kanten inzich! En waarom heb jij zo'n boze man neergelegd bij de competentie luisteren? Vind jij dat je bij confronteren altijd boos moet worden? Hoe confronteer jij anderen dan met hun gedrag? Aan het einde van deze oefening mogen de coaches zelf invullen welke competenties ze bezitten, welke ze makkelijk invulling geven en welke ze lastig vinden.

Dan sluiten we af. De deelnemers geven aan dat ze het erg leuk en waardevol gevonden hebben. Jetske, Marieke en ik praten nog even na. Wat weer een mooie diverse groep is dit. Bijzonder hoe mensen die elkaar eerst nog niet kenden zich in zo'n korte tijd open stellen voor de ander, meedoen en ervaringen delen. Wij kijken alweer uit naar volgende week, de tweede trainingsochtend.

 

De achtergrond

Vrijwillige Coaches (Coach van het Alledaagse) is gebaseerd op drie inspiratiebronnen:

 

  1. Het project van de Alledaagse Kansen (PAK) in de Rivierenwijk in Deventer. In opdracht van Rentree Wonen heeft Rastergroep dit project uitgevoerd. PAK gaat uit van de wensen en talenten en de overtuiging dat iedere bewoner de capaciteit heeft om zichzelf te ontwikkelen. Bij deze werkwijze is de deelnemer regisseur van zijn eigen ontwikkelingstraject: hij geeft aan wat hij wil bereiken, welke stappen hij gaat zetten en wat daarvoor nodig is. Dit wordt vastgelegd in een plan van aanpak dat hij zelf beheert.
  2. De presentiemethode van professor Andries Baart. Deze methode geeft een coach handvatten waarop hij de deelnemer benadert. Kenmerken van deze houding zijn: vrij zijn voor alle mensen, een aandachtige relatie aangaan en zich willen verdiepen, aansluiten bij de werkelijkheid die voor de deelnemer geldig is en aansluiten bij wat de deelnemer doet – al deugt het niet en leidt het tot ongewenste resultaten, niet weg relativeren maar troost bieden. En uiteraard tijd nemen en geduld hebben.
  3. De methode ‘Healing en Building’ van professor Michael Bopp (USA). Healing betekent ‘heel maken wat stuk is’. Het doelt op het proces dat iemand doormaakt om tot de juiste gedachten en gedrag te komen dat hem helpt om eigen kansen te kunnen aanpakken en verzilveren. Mensen die langdurig in een achtergestelde positie leven lopen wonden op die ervoor zorgen dat zij geen toegang hebben tot die netwerken die hen en hun groep verder kunnen helpen in hun ontwikkeling. Om deze situatie te veranderen moeten deze wonden eerst geheeld worden. Volgens Bopp is de beste plek daarvoor de eigen sociale gemeenschap. Individu en gemeenschap profiteren van dit healingsproces omdat beiden er sterker van worden. En beter in staat zijn om kansen en problemen zelfstandig aan te pakken!

 


Johanna, veel buurtbewoners kennen haar. 

Vaste outfit: een roze peignoir en de krulspelden in.

Kent veel geheimen van de buurt en vooral de mooie verhalen. Roddelt met respect. Johanna heeft ook gezag. En kan bij veel mensen zo binnenlopen. Heeft nauwelijks een vooropleiding en toch is ze hulpverlener pur sang. Staat altijd klaar om straat en buurtgenoten terzijde te staan met praktische adviezen en een helpende hand.

Moet je volgende week 10 euro betalen voor het schoolreisje van je dochter? En je hebt het nu wel maar bent bang dat het volgende week op is? Kom hier meid, stop dat geld in een envelop en geef het aan iemand die het zolang voor je bewaart. 

Dat nu is Johanna, coach van het alledaagse leven in de buurt.